Ons huis staat in Poças-Conde, een klein vissersdorp met één zandstraat, gelegen tussen de altijd aanwezige Atlantische Oceaan en de rivier Itapicurú. Je kan het bijna een schiereiland noemen. Zes kilometer verder loopt de weg dood, dus veel voorbijrijdend verkeer kennen wij niet. Zes kilometer voor het dorp begint de zandweg en rij je langs een schitterende delta (Barra Nova), met op garnalen en krabben vissende locals, grazende koeien en dartele paarden. Het laatste gedeelte loopt pal langs de zee (soms maar 10 meter afstand).
Poças betekent ‘plassen’ (meervoud van plas dus), een fenomeen dat zich bij laag water voordoet waarbij er plassen tussen de rotsen ontstaan waarin het leuk liggen is.
Wij leven in een zeer eenvoudige omgeving, aan het rotsig strand, tussen vriendelijk en joviale mensen met erg bescheiden middelen. Hier en daar staat een meestal onbewoond vakantiehuis. Wij zijn de enige buitenlanders hier (gringo’s). Onze buren leven vooral van de visvangst die deels voor eigen gebruik, deels voor verkoop bestemd is.
Meestal is het er erg rustig, enkel op zon- en feestdagen en zeker tijdens carnaval durft de muziek wel eens uit de boxen knallen. Het is een veilige en vredige omgeving, weg van de toeristische route. Er is elektriciteit, enkele malen per dag komt er water uit de leiding (maar we hebben zoals iedereen een tank, dus nooit watertekort) en telefoon. Als enige dorpeling bezitten wij ook een internetaansluiting via antenne (256 kbps).
Hier kan je echt ervaren hoe de Braziliaan leeft en toch zelf van een Westers comfort genieten.
Er zijn enkele restaurants die open gaan als er gasten zijn (bij Jessé & Nubia of bij Helenita). Een pintje gaan drinken kan onder meer bij Preta, Deiza of bij Rocky. Valfredo heeft een artisanaal winkeltje waar je zijn zelf gemaakte spullen kan kopen (of zelf iets laten maken op bestelling).
Er is niets mooier dan bij het ochtendgloren een wandeling op het strand te gaan maken. Of je nu naar links of rechts gaat vanuit onze tuin, na enkele honderden meters is er geen huis meer te zien. Ons strand is door de hevigheid van de zee en de rotsen (-jes) niet geschikt om te zwemmen. Enkele kilometers verder echter kan je zalig in de monding van de rivier gaan dobberen (of natuurlijk ook in ons eigen zwembad).
Poças bezit de enige natuurlijke haven van de omgeving. Altijd mooi om de vissersboten te gaan bekijken, maar extra als ze na enkele dagen op zee met hun verse vis aanmeren. Of als de zon haar laatste stralen over het water verspreidt en alles rood kleurt.
Als het weer het toelaat (meestal dus) wordt er in de vooravond op het strand door de plaatselijke jeugd voetbal gespeeld. Dan begrijp je waarom Brazilië bij de wereldtop behoort of moeten we zeggen behoorde ?
Misschien heb je wel zin om mee te voetballen, de kans is groot dat je wordt uitgenodigd.
